Startende leerkrachten kunnen tijdens hun eerste jaar hulp begeleiding krijgen van een ervaren collega. Dat verzacht de zogenaamde “praktijkshock”: wie pas van de schoolbanken komt is immers vaak nog niet klaar om de volledige complexiteit in al haar facetten onder de knie te krijgen. Denk aan leerlingen met een moeilijke thuissituatie, een hoogbegaafde leerling, of iemand met een leerstoornis. Die uitdagende situaties komen bovenop een lerarenberoep dat vandaag al bijzonder zwaar is: met nieuwe minimumdoelen, minder tijd voor overleg binnen het schoolteam, en aanhoudende planlast.

Zuhal Demir heeft het budget voor die aanvangsbegeleiding verdrievoudigd. Vandaag kregen wij een bijzonder kritisch rapport van het Rekenhof in onze mailbox. Want hoewel dat budget nodig is, heeft de minister er niet over nagedacht hóe dat geld uitgegeven wordt.

Er is te weinig samenhang tussen de maatregelen. Het geld zit gefragmenteerd. Het is onduidelijk of de doelstellingen op deze manier worden behaald.

Het is altijd gevaarlijk om belastinggeld vanuit de Wetstraat naar beneden te gooien, zonder te weten waar je mikt. Demir heeft eerst het geld uitgedeeld en vraagt zich nu pas af waarvoor het moet dienen. De gevolgen zien we op het terrein. De aanvangsbegeleiding is te weinig op maat, mentoren hebben vaak nog geen opleiding kunnen volgen, en de financiering volgt niet het aandeel starters per school.

En waar het Rekenhof ook duidelijk over is: het is een slecht idee om pedagogische studiedagen af te schaffen op een moment dat je ook ontelbaar veel nieuwe maatregelen oplegt in de klas. Net dan moeten schoolteams regelmatig met elkaar in overleg kunnen gaan.

De minister moet dringend bezinnen. Helikoptergeld lost het lerarentekort niet op. We hebben nú een loopbaanpact nodig dat de aanvangsbegeleiding verankert in het personeelsstatuut, dat slim omgaat met schaarse middelen, en dat eindelijk het beroep van leerkracht weer aantrekkelijk maakt.